" น่าน เงียบสงบ แต่ไม่เงียบเหงา "

โดย ... ศิณีนารถ กุลเจริญ

          ก่อนที่ลมหนาวสุดท้ายของฤดูกาลจะพัดผ่าน เราเลือกที่จะส่งท้ายความหนาวกันที่จังหวัดน่าน...จังหวัดที่อาจจะไม่เคยอยู่ในแผนการท่องเที่ยวของใครหลายๆคน แต่หากได้มาสัมผัสแล้วน้อยคนนักที่จะไม่หลงเสน่ห์ดินแดนแห่งนี้ ความเงียบสงบ ไม่วุ่นวายที่แอบซ่อนอยู่ท่ามกลางขุนเขา ที่เติมเต็มด้วยชีวิตชีวาและมิตรไมตรีของคนที่นี่

        ตลอดเส้นทางสาย 1148 ที่ลัดเลาะมาจากอำเภอเชียงคำ จังหวัดเชียงราย เข้าสู่จังหวัดน่านที่อำเภอสองแคว จนถึงอำเภอท่าวังผา ท้องฟ้าเหมือนอยู่ใกล้เราแค่เอื้อม หลายคนเรียกถนนเส้นนี้ว่า “ถนนสายโรแมนติก” บ้างก็เรียก “ถนนลอยฟ้า” ทั้งสองฉายานี้อธิบายบรรยากาศของถนนสายนี้ได้เป็นอย่างดี ถนนที่ไต่อยู่บนยอดเขาโอบล้อมด้วยทิวเขา ฟ้าใส เมฆสวย งดงามเกินคำบรรยาย ถึงแม้จะเป็นเส้นทางภูเขาแต่การเดินทางก็ไม่ได้ยากเย็นนัก ขับรถชมวิวมาได้เรื่อยๆ รถยนต์บนท้องถนนที่นี่ก็ไม่ได้มีมายมาก ระหว่างทางก็จะได้เห็นไร่ข้าวโพด แปลงผัก ยุ้งเก็บข้าวโพดของชาวบ้าน หมู่บ้านเล็กๆ ซึ่งเพิ่มเสน่ห์ให้กับธรรมชาติของที่นี่เป็นอย่างดี เมื่อผ่านอำเภอท่าวังผามา เราเลี้ยวเข้าถนนสาย 1080 ขึ้นไปทางทิศเหนือมุ่งสู่อำเภอปัว อำเภอเล็กๆที่ยังสืบสานวัฒนธรรมแบบล้านนาไว้เป็นอย่างดี ไม่ว่าจะเป็นสถาปัตยกรรมล้านนาอย่างวัดหรือบ้านเรือนไม้เก่าๆ และการทอผ้าลายน้ำไหล หากลัดเลาะไปตามถนนเส้นเล็กๆก็จะได้สัมผัสบรรยากาศที่น่ารักของเมืองปัวแห่งนี้ โดยเฉพาะยามเย็นที่พระอาทิตย์กำลังจะตกตัดกับขอบท้องทุ่งเป็นเสน่ห์อีกแบบนึงของที่นี่ อีกหนึ่งความมหัศจรรย์ของปัวคือต้น “ดิ๊กเดียม” ที่วัดปรางค์ ที่จะสั่นเมื่อโดนลูบที่ลำต้นเหมือนกับคนที่กำลังโดนจี้เอวแล้วก็ทำท่าดิ๊กเดียม ไม่ไกลจากอำเภอปัวก็เป็นที่ตั้งของอุทยานแห่งชาติดอยภูคาที่มีต้น “ชมพูภูคา” พืชหายากและใกล้จะสูญพันธุ์ ที่จะขึ้นอยู่ในระดับความสูงจากน้ำทะเลปานกลางประมาณ 1,500 เมตร มีดอกสีชมพูอมขาว จะออกดอกช่วงเดือนกุมภาพันธ์ ในประเทศไทยพบเพียงแห่งเดียวคือที่ดอยภูคาแห่งนี้ ที่อุทยานแห่งชาติภูคายังมีพืชพันธุ์ที่หายากอื่นๆอีก เช่นกระโถนฤาษี ขนุนดิน และเต่าร้างยักษ์ ในช่วงเดือนกุมภาพันธ์ยังเป็นช่วงที่ดอกเสี้ยวขาวดอกไม้ประจำจังหวัดน่านกำลังออกดอกบานสะพรั่งเช่นกัน ในอุทยานฯมีที่พักที่สะดวกสบาย และใกล้ชิดธรรมชาติไว้รองรับนักท่องเที่ยวอย่างเพียงพอ

       จังหวัดน่านเป็นแหล่งเกลือสินเธาว์แหล่งใหญ่แห่งหนี่งของประเทศไทย การต้มเกลือแบบโบราณยังมีให้เห็นที่อำเภอบ่อเกลือ เกลือสินเธาว์เป็นเกลือที่อยู่ในดินต้องผ่านกรรมวิธีการต้ม แล้วทิ้งให้ตกผลึก เกลือที่ได้จึงสะอาดมากแต่ต้องมีการเติมไอโอดีนเพื่อคุณค่าทางโภชนาการสำหรับการบริโภค จากอำเภอบ่อเกลือเราขับรถขึ้นไปทางเหนือเลาะชายแดนไทย-ลาว จุดมุ่งหมายเดิมของเราเป็นตลาดชายแดนบ้านห้วยโกร๋น แต่ด้วยความเอ้อระเหยของพวกเรากว่าจะไปถึงที่นั่นก็ตลาดวายไปแล้ว ระหว่างทางเส้นนี้จะมีการทำนาแบบขั้นบันไดอยู่ตลอด เสียดายช่วงที่เราไปได้เลยฤดูปลูกข้าวไปแล้วจึงไม่ได้เห็นความเขียวชะอุ่มของผืนนา เราแล่นรถสำรวจเส้นทางกันต่อเป็นวงแหวนผ่านอำเภอเฉลิมพระเกียรติ อำเภอทุ่งช้าง แล้วย้อนลงมาอำเภอปัวก่อนจะเข้าอำเภอเมืองน่าน ระหว่างทางเข้าเมืองเราแวะชมผลงานของ อ.วินัย ปราบริปู ศิลปินเอกแห่งเมืองน่าน ที่ “หอศิลป์ริมน่าน” ซึ่งตั้งอยู่ริมแม่น้ำน่าน ไม่น่าเชื่อว่าที่เมืองเล็กๆแห่งนี้จะเป็นที่ตั้งของหอศิลป์ที่สวยสมบูรณ์แบบไม่แพ้หอศิลป์ดังๆที่อื่น บรรยากาศภายในบริเวณก็ร่มรื่นเหมาะกับการชมงานศิลปะเป็นอย่างมาก

        เราแวะจิบกาแฟกันที่ “ร้านภูฟ้า” ของโครงการภูฟ้าในสมเด็จพระเทพฯซึ่งตั้งอยู่ใกล้ๆกับจวนผู้ว่าฯ ตัวร้านกาแฟตกแต่งได้น่ารักมากๆด้วยของพื้นบ้านอย่างบันไดไม้ไผ่ ร่มไม้ เอามาประกอบกับกล้วยไม้ ต้นไม้ต่างๆได้อย่างลงตัว หลังจากกาแฟแก้วอร่อยเราได้แวะนมัสการพระธาตุแช่แห้ง ปูชนียสถานศักดิ์สิทธิ์คู่บ้านคู่เมืองน่านและเป็นพระธาตุประจำปีเถาะตามความเชื่อขอชาวล้านนา ก่อนมุ่งกลับกรุงเทพฯเราแวะชมปติมากรรมธรรมชาติของเสาดินนาน้อย (ฮ่อมจ๊อม) และคอกเสือ ซึ่งเกิดจากการเปลี่ยนแปลงทางธรณีวิทยามีลักษณะเป็นแท่งดินแดงรูปทรงต่างๆคล้ายกับที่แพะเมืองผี จังหวัดแพร่ เราปิดท้ายฤดูหนาวนี้กันด้วยความประทับใจแบบไทยเที่ยวไทยเช่นเคย